Izgradnja crkve Svete Trojice započeta je 8. maja 1872. godine, pod sigurnom rukom Episkopa Evgenija (Simeonovića). Samo ime projektanta negotinske crkve, ne slučajno, dugo je bilo zaboravljeno. Nema sačuvanog projekta, pisanih tragova i dokumenata. Tamna ruka političke cenzure potrudila se da delo zaboravljenog arhitekte ostane daleko od očiju javnosti. Do imena autora moralo se doći posrednim putem. U tom traganju analiziran je arhitektonski jezik saborne crkve u Negotinu, arhitektonska praksa uobičajena u vremenu u kome je crkva nastala (sa pokušajem otkrivanja analognih obrazaca), kao i karijerni put značajnijih stvaralaca koji su od strane Episkopa Evgenija mogli biti odabrani za izradu projekta.
Karakteristike ove crkvene građevine upućuju da je projektant bio školovan na nekim od visokih škola zapadnih univerzitetskih centara, pre svega Beča i Budimpešte. Projekat za crkvu Svete Trojice sigurno je izrađen pod centralizovnim okriljem Glavne uprave građevina Kneževine Srbije, što je bila uobičajena praksa. U vreme gradnje negotinske crkve, centralna figura arhitekture i urbanizma u Beogradu i Srbije bio je arhitekta Aleksandar Bugarski. Mozaik koji je složen dokazuje Aleksandra Bugarskog kao projektanta crkve Svete Trojice u Negotinu, ali i rasvetljava zbog čega o njegovom radu ne postoje konkretniji podaci.
Aleksandar Bugarski je rođen 1835. godine u ugarskom gradu Esperjesu (današnjem Preševu u Slovačkoj). Njegov otac Jovan bio je geograf, u bliskim vezama sa dinastijom Obrenović. Na njihov poziv Jovan Bugarski se 1840. godine sa porodicom seli u Srbiju iz Mađarske. Dve godine je radio u javnoj službi Kneževine Srbije kao kartograf, odnosno ”mernik”, kako se ovo zanimanje tada zvalo. Povratkom Karađorđevića na vlast 1842. godine, Jovan je morao da se sa porodicom preseli u Novi Sad. U Novom Sadu njegov sin Aleksandar Bugarski završava osnovnu i srednju školu, a obrazovanje nastavlja na Politehničkoj školi u Budimu, gde studira arhitekturu. Iskustvo je sticao u Austriji i Mađarskoj, gde je po sopstvenim kazivanjima u autografu (radnoj biografiji koja se čuva u SANU) gradio radničke kuće za fabriku Verthajm u Beču i hotel Bauer u banji Išel na istoku Austrije. U Srbiju se vraća 1867. godine, nakon prevrata i povratka na vlast dinastije Obrenović. Bio je redovni član Srpskog učenog društva, preteče Srpske akademije nauka i umetnosti. Delovao je u okviru Odbora umetničkog, a u periodu od 1886-1888. godine obavljao je funkciju sekretara odbora.
Trajno zaposlen bio je u Ministarstvu građevina Kneževine i Kraljevine Srbije, na poziciji inženjera i inspektora. U Beogradu je projektovao 126 javnih i privatnih objekata, među kojima su najpoznatiji Narodno pozorište, Stari dvor (danas Skupština grada) i Vukova zadužbina (gradnja je započeta 1870. godine na zahtev sudije Dimitrija Golubovića, a u zgradi je bilo središte Ruskog carskog konzulata, Zavoda za ratnu siročad, a od 1879. godine i Ministarstva prosvete Kneževine Srbije). Bio je ”sveprisutni i traženi” arhitekta i inženjer koji je gradio kuće tada uglednih beogradskih trgovaca i preduzetnika, poput Jovana Panđele (danas Galerija SANU), Koste Mesarovića, Marka Lazarevića, braće Spasića i Rašića. Od njegovih stambenih zgrada danas je sačuvana samo jedna, pod brojem 45. u ulici Knez Mihajlovoj. Porodica Aleksandra Bugarskog bila je privržena dinastiji Obrenović. Pratio ga je epitet ”dvorskog i državnog arhitekte”. Izradio je prve skice za park na Kalemegdanu, bio poznavalac hortikulture, angažovan za dekoraciju beogradske varoši. Kralj Milan Obrenović poverio mu je ukrašavanje Saborne crkve u Beogradu 1869. godine, u znak sećanja na kneza Mihaila Obrenovića. Njegovo delo može biti i Negotinska gimnazija (prema podacima Slobodana Bogunovića) i Okružno načelstvo u Smederevu (danas smederevski Osnovni sud).
Odlikovan je ordenom Svetog Save 1889. godine za zasluge u domenu prosvete, književnosti i lepih veština. O privatnom životu Aleksandra Bugarskog danas se zna vrlo malo. Zna se da je bio je oženjen suprugom Marijom, sa kojom je imao i decu, ali danas ne znamo da li ima živih naslednika. Frapantno je da su svi podaci o njegovom privatnom životu preuzeti su sa čitulje objavljene u Srpskim novinama povodom njegove smrti. Sve drugo je zatrto, a čitulja je sačuvana jer kompletan tiraž Srpskih novina nije bilo moguće uništiti zbog njene objave. Njegovo grobno mesto na Novom groblju u Beogradu prekopano je 1920. godine.
Zla sudbina koja je pratila zaostavštinu Aleksandra Bugarskog verovatno je bila posledica njegove odanosti dinastiji Obrenović, koju su 1903. godine Majskim prevratom svrgli Karađorđevići. Tužna praznina koja je ostala iza Aleksandra Bugraskog nesrazmerna je značaju koji je on imao u ustrojavanju savremene Srbije i razvoju srpskog kulturnog prostora. Nastala je kao posledica nauma novih vladara da grade nešto svoje, bolje i veće, na način da prebrišu sve što ih može sučeliti sa postojanjem tuđeg dela ili postignuća. Tako je iz naših arhiva i biblioteka sistematski uništena dokumentаcija koja je svedočila o radu Aleksandra Bugarskog. Ovaj naum sproveden je do te mere, da na našim prostorima danas ne postoji čak ni jedna sačuvana fotografija sa likom ovog arhitekte.
Arhivska građa vezana za projekat saborne crkve u Negotinu nije otkrivena. Verovatno je i ovaj projekat imao sudbinu ostalih radova Aleksandra Bugarskog. Poznato je da je po pribavljanju projekta i dobijanju odobrenja za gradnju crkve, poslove na realizaciji značajnog građevinskog projekta Vladika Evgenije predao u ruke lokalne zajednice. U svetlu demonstracije društveno-ekonomske snage građanskog Negotina, građevinski odbor za izvođenje radova angažuje beogradskog građevinskog preduzimača Jozefa Štajnlehnera, starog saradnika Aleksandra Bugarskog, koji crkvu gradi ”sa ekipom iskusnih italijanskih majstora”. Gradnja crkve završena je 1874. godine i koštala je tadašnjih 978.172,14 groša. Osvećena je na Đurđevdan 1876. godine.
