U izbornoj godini, svaki asfalt postaje metafora. Negotinska opština hvali se jednim kilometrom novog puta u Plavni, sela sa oko 900 stanovnika, kao da je u pitanju epski podvig društvenog inženjeringa. Prilog o ovom “podvigu” na TV Trans, urađen u duhu uslužnog novinarstva, nije samo beznačajna hronika lokalnih radova, on je sindrom šire patologije koja redukuje politiku na tehničke gestove, a ljudski život na statističke podatke.
Jedan kilometar asfalta i sedam miliona dinara su podaci koji se nude kao dokaz efikasnosti vlasti, ali su zapravo tragikomični simbol bede.
I ako su svi rejoni “podjednako” usluženi, pitanje ostaje: ko je definisao da je asfalt najveći problem Plavne? Možda jedno selo razuđenog tipa pre ima potrebe za zdravstvenom infrastrukturom ili borbom protiv depopulacije? Ali to su pitanja koja zahtevaju kritički dijalog, a ne paternalističku ponudu rešenja.
Predsednik opštine Negotin, Vladimir Veličković, kaže: “Trudimo se da olakšamo život meštanima”, rečenica koja zrači snishodljivim sažaljenjem. Meštani su ovde prikazani kao bespomoćni korisnici usluga koje im “donosi” lokalna elita.
Zahvalnost predsednika MZ Plavna opštini na uređenju škole prošle godine, kako prenosi opštinski portal, nije znak zdravog sistema, već simptom otuđenog naroda koji slepo veruje da mu “dobri gospodari” mogu doneti spas.
Najsuptilnija manipulacija je, međutim, u tome što se ovaj narativ služi jezikom “odgovornosti” i “olakšavanja života” da bi prikrio svoju apsolutnu ciničnost. Ako je 1km puta u 2025. godini podvig koji se najavljuje kao “kontinuitet”, onda se radi o priznanju da sistem dugoročno ne funkcioniše.
Jedan kilometar nije infrastrukturni projekat, to je predizborni artefakt. Da li se meštani Plavne pitaju zašto se radovi “kontinuirano sprovode iz godine u godinu” ali se ipak svode na siću? Zar nije to priznanje da se problemi samo reprodukuju, a ne rešavaju?
Ali u izbornoj logici, nije bitno rešavati, bitno je pokazati da se nešto radi. Asfalt je tu kao metafora za sve što ne funkcioniše. On je dodir sa državom koja se pojavljuje samo kao izvođač radova, a ne kao partner u dijalogu. To bi zahtevalo sistem u kome ljudi nisu samo brojke u statistici, već tvorci vlastite sudbine.
